Luxe went. Vaag kan ik mij een tijd herinneren waarin een klasgenootje van mij apetrots op school kwam met een walkman. Een – voor jaren 90 begrippen – klein apparaat waarmee je een cassettebandje kon afspelen. Als je op “Play” drukte begon de boel in het apparaat te rommelen en te draaien en kon je overal waar je wilde muziek luisteren. Zolang de AA batterijen dit natuurlijk toelieten.
Vandaag de dag is er een hoop veranderd. Duizenden mensen in Nederland lopen met een halve centimeter dunne computer in hun broekzak. Glasplaatje ervoor, en iedereen herkent het als een smartphone. Deze presteert nog beter dan de computer die in de tijd van de walkman op mijn kamer stond te ronken. Deze onmisbare gadget staat 24 uur per dag, 7 dagen per week voor mij klaar. Om gebeld te worden door mijn werkgever, de meest onzinnige gesprekken met vrienden en vriendinnen te voeren, een potje scrabble met mijn buurman te verliezen, het kenteken van de auto van mijn collega te checken om te kijken hoe hard hij gaat, mij te vertellen hoe ik naar mijn afspraak moet rijden, mij te vertellen of we het droog houden vanmiddag en nog veel meer. Mocht het scherm zwart blijven, dan is de minuscule accu die het apparaat voor meer dan tien uur van stroom voorziet leeg, en moet ik zo snel mogelijk op zoek naar een stopcontact omdat ik anders voor de wereld onbereikbaar ben. De horror.
Sinds ik 18 jaar geleden onvrijwillig op de aarde gezet ben, is er veel veranderd. Ik had het daar laatst over met mijn grootvader, want ik kan niet meer zonder mijn telefoon. Ik ben altijd en overal bereikbaar. Hij zuchtte en zei: `Sodemieter op man! Toen ik zo jong was als jij wist ik niet eens wat een beeldscherm was. Wij spraken gewoon ergens met elkaar af!´ Tsja vroeger..
